Urodził się w Gdańsku Oliwie 23 kwietnia 1959 roku. W latach 1984 - 1989 studiował w gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych, na wydziale malarstwa i grafiki. Uprawia malarstwo, rysunek
i grafikę warsztatową.

O jego pracach pisano - gra świateł rodem z płócien impresjonistów.

Niewątpliwa dekoracyjność tych płócien zaprawiona jest szczyptą melancholii.
Obrazy Wojciecha Góreckiego wyrażają radość z kolejnego darowanego przez życie dnia.
Cykl ten można określić mianem czterech pór roku. Twórcy bliskie emocjonalnie są
wiejskie pejzaże, łąka ubarwiona polnymi kwiatami, wodne szuwary, ale także wydmy i widok morza, niebo zmieniające swoje odcienie. Prostota piękna ukrytego w codzienności,
bogatej gamie kolorów, w które ubiera się natura, emanuje spokojem,
łagodzi uczuciowe sęki duszy.

Górecki jest zdania, że natura była i jest największym natchnieniem artystów, więc i on szuka w niej inspiracji. Wojciech Górecki jest w Gdańsku jak na razie jedynym poważnym malarzem
specjalizującym się w realistycznym pejzażu z gatunku postimpresjonistycznego
tzw. pięknego spojrzenia. Jest niezrównanym łowcą tego, co wydawać by się mogło nie do namalowania, co tylko można pieścic zmysłami, czego nawet nie jest w stanie zarejestrować
fotograficzna klisza.

W 1999 plener na Syberii, pozwolił mu zmierzyć się z innym powietrzem, innym słońcem, dłuższą niż w Polsce perspektywą powietrzną, wyrastającymi z wody wysokimi górami.
Wyrastająca z najlepszych europejskich tradycji sztuka Wojciecha Góreckiego
jest równie ważna jak te jej prądy, które starają sie poszerzyć jej granice.
Odwracanie się plecami do tradycji niesie natomiast niebezpieczeństwo
powrotu do barbarzyństwa. Sztuka Góreckiego przy pozorach elektyzmu jest współczesną, ambitna próbą przybliżenia tego, o czym wyzbyty harmonii, okrutny wiek XX być może zapomniał.